Voor u gelezen en gezien

Stilte na toespraak van de zoon van een Hamasleider in de VN

Londense man verward BDS-mob in Londen door de waarheid te spreken


Man staat op uit de dood - getuigenis in de vergadering van de Verenigde Naties


Al sinds 2013 steunt de Stichting Kinderpostzegels organisaties met een anti-Israëlische politieke agenda.
En benadeelt zo Israëlische kinderen.

Als gevolg van alle negatieve publiciteit die dat de afgelopen jaren gaf, steunt het dit jaar wel andere Palestijnse organisaties. Echter, twee daarvan vallen onder Pax Christi, dat partij kiest in het conflict en actief is in boycotacties van Israëlische producten. 

Dus wéér worden Palestijnse organisaties gesteund die politiek bezig zijn, die bezig zijn om de schuld van het conflict bij slechts één partij te leggen. En die met hun oproepen tot boycots Israël en dus ook Israelische kinderen willen treffen. Het oproepen tot boycots van slechts één partij (de enige Joodse staat) bij slechts één van de wereldwijd honderd betwiste gebieden getuigt tevens van discriminatie.

Wie bijvoorbeeld de website van het door Kinderpostzegels nieuw gesteunde ‘Arab Educational Institute’ bekijkt, ziet niets over een streven om in vrede met Israëli’s samen te leven. Maar wel veel over boycots en over andere tegen Israël gerichte politieke activiteiten. Het is een trieste geschiedenis.

Jarenlang doneerde de stichting Kinderpostzegels aan de Palestijnse Holy Land Trust, dat ook trainingen [ed. : van jongeren] voor Hamas verzorgde. Hamas, dat in haar Handvest nog altijd stelt dat het islamitische plicht is om de Joden uit te roeien.  In 2014 besteedden een 25-tal media hier aandacht aan.

De website van Kinderpostzegels biedt nog altijd geen duidelijkheid of openheid over dit beleid. Elk jaar moeten bezorgde ouders en donateurs daar opnieuw naar vragen. Zij krijgen dan misleidende of zelfs volledig onjuiste antwoorden.
Vorig jaar bijvoorbeeld ontkende de stichting Kinderpostzegels in haar communicatie dat het de Holy Land Trust nog steunde, maar bij doorvragen van journalisten moest zij dit alsnog toegeven. Zelfs de directeur van Kinderpostzegels mevrouw van Haaren ontkende het eerst in een radio-interview, maar bij doorvragen gaf zij het toe: “Wij betreuren het enorm dat zij samenwerken met de Holy Land Trust.”
De directeur zei daarover in de uitzending: “Wij zijn hier natuurlijk ook wel weer van geschrokken en wij zullen ons opnieuw beraden hoe wij hier mee om moeten gaan.”

Dat heeft nog weinig uitgehaald.

Dit jaar laat Kinderpostzegels weten, trouwens weer alleen als daarom gevraagd wordt: “In Bosnië-Herzegovina, Cambodja en de Palestijnse Gebieden komen er geen nieuwe projecten meer bij, aangezien wij onze activiteiten in deze gebieden afbouwen.”  Ook deze informatie klopt weer niet, want er wordt dit jaar integendeel een tiental nieuwe projecten gesteund – waaronder opnieuw van organisaties die (ook) een politieke agenda hebben.  Toch strijkt de directeur voor dit wanbeleid jaarlijks ruim een ton op en stuurt goed bedoelende maar onwetende Nederlandse kinderen daarvoor op pad.

Veroordeling van de Palestijnse ophitsing en terreur door de wereldgemeenschap

 Als we samen delen wat we hebben, dan hebben we meer. In dit oude verhaal uit de middeleeuwen (volgens de Portugese traditie) komt dit mooi tot uitdrukking.  Volgens de officiële lezing vond deze gebeurtenis plaats  in  Almeirim; tot op de dag van vandaag hebben vrijwel alle restaurants in die plaats nabij Lissabon de ‘ Sopa de Pedra ‘ ("Steensoep") op hun menu.

De basis van het verhaal

Wanneer een vagebond honger heeft, bedenkt hij een slimme manier om gratis aan eten te komen. Hij maakt een vrouw wijs dat hij soep kan koken van een speciale steen, de soepsteen. Hij krijgt van haar een pan met water en stopt er de soepsteen in en langzaam maar zeker ontstaat er een heerlijke soep. Maar of dat nu door die steen komt ?

Het verhaal van de soepsteen

Ergens in een ver dorpje in de bergen voelden de mensen er zich niet meer gelukkig. Vroeger was dat anders. Wanneer de zon van achter de bergruggen tevoorschijn kwam, gingen ze fluitend aan het werk. Maar nu was het anders. Iedereen keek sip. Iedereen dacht alleen maar aan 'overleven in een tijd van voedseltekorten'.  Iedereen dacht, dat er eten tekort was, en daarom spaarde iedereen al het eten dat hij kon bemachtigen op in zijn kelder. Op een dag, kwam er een vreemde man in het dorp aan. Hij was schamel gekleed, was in dagen niet meer geschoren en zag er graadmager uit. Maar, hij had blinkende, fonkelende ogen en een gezicht dat altijd leek te lachen. "Waarom kijkt iedereen zo sip?" vroeg de man. "We hebben honger, en er bijna niets te eten" kreeg hij als antwoord.

De vreemdeling krabde even in zijn stoppelbaard, zette zijn hoge hoed wat naar achter en dacht na. Opeens zei hij: "Ik zal voor jullie soep maken."
"Soep?" vroegen de mensen, en waarmee zouden we dan wel soep maken?"
"Geen nood" zei de man; "Ik heb immers een soepsteen bij. En daarvan maak je de lekkerste soep ter wereld."

De mensen van het dorp die het hoorden, konden hun oren niet geloven: Een soepsteen, neen, daar hadden ze nog nooit van gehoord. En het nieuws verspreidde zich als een vuurtje in het dorp. "Maar ik heb wel een ketel water nodig" zei de man. De mensen haalden een grote ketel met water en zetten die op het vuur. Met een groot gebaar haalde de man voorzichtig de soepsteen uit zijn zak en legde die in het water dat al begon te koken.

Even later ging hij proeven."Hmmmm...heerlijk" zei de men; "Maar de soep zou nog iets beter zijn, als we er wat aardappelen bij deden; heeft er soms iemand een paar aardappeltjes?" Sommige mensen die hoopten om ook eens van de soep te mogen proeven, brachten een paar kleine aardappeltjes aan.

Na een tijdje proefde de man weer: "Prima!" zei de man maar het zou nog beter smaken, als we er wat groeten bij deden." Wie enkele groenten kan missen mag straks ook een bordje van mijn heerlijke soep." Verlegen kwamen enkele bewoners met nog wat prei en selderij, en een vrouw bracht een een bond worteltjes. Het begon al heerlijk te ruiken op het marktplein, en steeds meer mensen kwamen kijken en snuffelen rond de grote soeppot.

Ze is bijna klaar, maar als we er nu nog wat kruiden en wat zout zouden indoen, dan zal het de beste soep van heel de wereld zijn. Oh ja, en misschien hebben we ook nog een stuk soepvlees." De dikke herbergier, die een echte smulpaap was, droomde al van een heerlijk bord soep en kwam met een groot stuk soepvlees aangezeuld.

De geur van heerlijke soep vulde heel het dorp. Het duurde niet lang, of iedereen stond al klaar met een bord en een lepel om van de heerlijke soep te proeven.

Toen de soep klaar was, werd de soep uitgedeeld, en iedereen mocht er een bord van nemen, want iedereen had ook iets van zijn eigen voorraad gegeven. Alle bewoners begonnen te smullen en te smakken. Zo'n heerlijke soep hadden ze nog nooit geproefd. En telkens kwamen ze weer om hun bord te vullen. Ook de kinderen aten hun buikje rond. Iedereen voelde zich weer blij, en je kon zien aan de mensen, dat ze er echt van genoten hadden. De speelman haalde zijn viool uit de beschermhoes en begon te spelen en de mensen begonnen te dansen en te lachen. De vreugde was in het dorp teruggekeerd.

"Het spijt me." Zei de vreemde man, maar ik moet vertrekken. Alle mensen vonden het jammer. "Maar de soepsteen mag je houden" zei de man. Om zulke lekkere soep te maken, moet je telkens doen, zoals je vandaag gedaan hebt: samen delen van wat je nog thuis hebt, zodat iedereen ervan kan genieten."

De mensen knikten en voelden zich dolgelukkig, dat ze de soepsteen mochten houden. De man was blij, dat hij de vreugde in het dorp had teruggebracht. En eventjes buiten het dorp bukte de man zich......Hij raapte weer een steen van de grond en stak die in zijn zak...

*** EIND ***

De moraal: Iedereen heeft iets in te brengen in dit leven in het leven van degene die naast je staat. Ook al is het maar een heel klein gebaar. Denk nooit dat iets niet belangrijk is.  Samen begrijp je veel meer van de liefde die de HEERE voor ons heeft.

Dat u in staat mag zijn om samen met alle heiligen te vatten wat de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte is, en dat u in staat bent de liefde te kennen van Christus, die alle kennis te boven gaat; dat u geheel vervuld wordt van de volheid van God.
Efeze 3:18. 19



Goed Nieuws, ter bemoediging

* 'Ik aborteerde meer dan 48.000 baby's...'
Meer dan 48.000 baby's had aborteur Stojan Adasevic al vermoord. Toen kwam het moment dat hij een voetje en een handje van een geaborteerd kindje zag bewegen. En bij een volgende abortus klopte het hartje van het geaborteerde kindje nog, terwijl hij het in zijn hand hield. Korte tijd later hield het op te kloppen. Als door een bliksemflits werd hij getroffen en gingen zijn ogen open voor wat hij had gedaan.

Vorige week schreef ik over de schokkende handel in (delen van) geaborteerde kinderen. Deze week het schokkende verhaal van de Servische aborteur Stojan Adasevic.
Het zou een routine abortus worden, vroeg in het tweede trimester. Het was al de negende abortus voor deze vrouw, zo vertelt de voormalige Servische aborteur in de documentaire 'Het Eerste Uur'. Zelf geeft hij aan meer dan 48.000 abortussen te hebben uitgevoerd, anderen weten zeker dat het er wel 60.000 zijn geweest.

Adasevic geeft twee redenen waarom hij zich nu inzet vóór het leven: een ongewone serie dromen en de schokkende ervaringen tijdens de laatste abortussen die hij uitvoerde.
Hij vertelt: 'Ik opende de baarmoeder en scheurde de placenta open, waardoor het vruchtwater naar buiten stroomde. Met de abortustang ging ik de baarmoeder in, pakte iets vast en verpletterde het eerst, verwijderde het toen en gooide het op een doek. Toen ik keek zag ik een handje, een vrij grote hand. Het kindje was 3, misschien 4 maanden oud.
Iemand had wat jodium op de tafel gemorst. De hand van de geaborteerde baby kwam zodanig op de tafel terecht, dat de zenuwuiteinden in aanraking kwamen met dat jodium. Daardoor bewoog het handje. Ik was verbijsterd.
Opnieuw ging ik met de tang aan de slag en kneep weer iets stuk en haalde het eruit. Het bleek een beentje te zijn. Hoewel het niet mijn bedoeling was, viel dat beentje vlak naast dat armpje van de geaborteerde baby. Toen dat ook in aanraking met het jodium kwam, bewoog zowel dat been, als ook de arm nog een keer.'

Nadat hij bij weer een abortus dacht dat hij alle delen van het ongeboren kind had en de inhoud naar buiten haalde, zag hij opeens het hart van het kindje in zijn hand. Het klopte nog. Klop... klop...klop... 'Ik dacht dat ik gek werd. Ik zag dat de hartslag minder werd, steeds langzamer en toen stopte. Nu wist ik het zeker: ik had een mens gedood.'

Deze bizarre en vreselijke ervaring opende de ogen van Adasevic voor zijn horrorpraktijken, die trouwens heel 'gewoon' waren toen het communisme nog heerste in Oost-Europa en Rusland. 'Deze krachtige ontmoeting met het mens-zijn van een ongeborene stond in schril contrast met alles wat ik had geleerd.'
Over zijn vroegere werk als aborteur vertelt hij: 'Er waren dagen dat ik 20, 25, 30 of zelfs 35 abortussen per dag deed. We werkten 5 dagen per week. Ik was getraind om een ongeboren baby te zien als onmenselijk. Ik dacht dat het leven pas begon bij de geboorte. Dat had ik geleerd. Tot die tijd is een foetus net zoiets als alle andere organen in het vrouwenlichaam. En een verwijdering van zo'n orgaan is geen moord.'
'Alleen een kind dat geboren was en had gehuild, kon worden gedood. Had het niet gehuild, dan kon er geen sprake zijn van moord. Daarom werden kinderen die compleet geboren werden, direct met hun hoofd in een emmer water gehouden, zodat ze water inademden in plaats van lucht. Ze zouden nooit huilen, dus was het geen moord. Verschrikkelijk, maar zo gingen die dingen.'

 


Joodse / Bijbelse Heilige Dagen en de menselijke zwangerschap


Zola Levitt ontdekte een verbazingwekkende correlatie tussen de Joodse Heilige Dagen en de zwangerschap van een menselijke baby, vanaf de conceptie tot de geboorte. Tijdens de voorbereiding voor het schrijven van een boek voor nieuwe ouders, nam Zola contact op met een gynaecoloog voor hulp om de zwangerschapsperiode te leren begrijpen.

Tijdens die sessie toonde de gynaecoloog hem een serie foto's, en wees het eerste begin (een ei en een spermacel) en zei:"Op de veertiende dag van de eerste maand, komt een ei vrij." Die verklaring raakte een snaar in zijn Joodse geest, want dat was de datum van het Pascha. Hij herinnerde zich het geroosterde ei in het familie diner op elke Seder. Nu, voor de eerste keer, hij wist welke betekenis het had! Hij wilde de gynaecoloog niet afleiden van het onderwerp en zei niets, maar bleef luisteren.

 De gynaecoloog ging verder: "Het ei moet binnen 24 uur worden bevrucht, of het sterft af." Dit nu herinnerde Zola aan het Feest van de Ongezuurde Broden en het zaad, het graan dat 'in de grond viel en stierf' met het oog erop om de oogst produceren, de eersteling van wat is gebracht bij God. Vervolgens zei de gynaecoloog: "Binnen twee tot zes dagen, hecht de bevruchte eicel zich aan de wand van de baarmoeder en begint te groeien." En ja hoor, dacht Zola: "Het Feest van de Ongezuurde broden wordt overal gevierd, tot zes dagen na Pesach!"

 Vervolgens werd hem een foto getoond van een embryo met armen, handen, vingers, benen, voeten, tenen, een hoofd, ogen, enz. De ondertitel zei: "Vijftig dagen." De gynaecoloog ging verder. Rond de vijftigste dag, de embryo neemt de vorm aan van een menselijk wezen. Tot op dat punt, weten we niets het is als een eend of een kikkervisje. Zola dacht: "Dat is Shavuot!"

 De volgende foto toonde het embryo aan zeven maanden. De gynaecoloog zei: "Op de eerste dag van de zevende maand, de baby's gehoor is ontwikkeld. Voor het eerst kan het horen en onderscheiden geluiden buiten de baarmoeder." Zola wist dat dit de datum was voor de Joodse Feest van de bazuinen.
De gynaecoloog ging verder. Op de tiende dag van de zevende maand: de hemoglobine van het bloed verandert van die van de moeder in één van zelfvoorziening voor de baby. Zola dacht: "Dat is de Grote Verzoendag, wanneer het bloed in het Heilige der heiligen werd gebracht!"

 Vervolgens zei de gynaecoloog: Op de vijftiende dag van de zevende maand, worden de longen volledig ontwikkeld. Als het vóór, die tijd geboren wordt, dan zou de baby een harde tijd doormaken met het ademhalen. En Zola dacht: "Dat is het Loofhuttenfeest, een tijd van het vieren van de tempel, de thuisbasis van de glorie van de Shekinah of de Geest van God." In het Nieuwe Testament, de Griekse term pneuma, normaal vertaald als "adem" wordt toegepast op de Ruach HaKodesh (Heilige Geest).

 De geboorte vindt plaats op de tiende dag van de negende maand. Acht dagen na de geboorte, in de joodse gezinnen, wordt de zoon besneden. Zola merkte op dat de acht dagen van Chanoeka gevierd worden precies op het schema van negen maanden en tien dagen na Pesach.

 Geen mens zou 3.500 jaar geleden de zwangerschapsperiode hebben begrepen. De inrichting van de Joodse Heilige Dagen die aan Mozes door de Altijd Aanwezige Zelf werd gegeven. De correlatie met de menselijke zwangerschapsperiode is niet alleen opmerkelijk, maar bewijst weer "Intelligent Design". Het bewijst het bestaan van een intelligentie buiten deze wereld. Het bewijst dat er een Schepper G'd is die de stappen van de mens leidt.

 Bron: www.wimjongman.nl


  I.S kidnapt in Libië 88 christenen uit Eritrea
14 juni 2015,  Dirk van Genderen 16-08-2015

I.S terroristen dreven in Libië een grote groep vluchtelingen, die in Libië onderweg waren naar de kust voor de oversteek naar Europa, bij elkaar en vroegen hen of ze christenen waren of moslims?  Alle 88 Eritreaanse christenen zijn door de de terroristen meegenomen naar een onbekende bestemming.


Polen zet grens open voor vervolgde Christenen.
Dirk van Genderen, 31 mei 2015

Polen heeft besloten de grenzen open te zetten voor vervolgde christenen uit het Midden Oosten. Zestig families uit Syrië zijn welkom. Volgens Premier Ewa Kopacz is dit een begin. Christenen die op een barbaarse manier in Syrië worden vervolgd, verdienen het om snel opgenomen te worden door christelijke landen als Polen. Vogens "Radio Polen" zouden 1500 Syrische christenen naar Polene willen komen om er asiel aan te vragen.


Spijtbetuiging kerk Oostenrijk over Jodenhaat
R.D. 15 mei 2015

 Wenen. Protestantse kerken en de Rooms Katholieke kerk in Oostenrijk hebben spijt betuigd over hun Jodenhaat voorafgaand aan en tijdens de Tweede wereldoorlog. De kerken veroordeelden vrijdag hun eigen antisemitisme in twee afzonderlijke verklaringen, melden de nieuwsdienst JNS.org De Katholieke kerk moet haar deel van de verantwoordelijkheid erkennen voor het creëren van een klimaat van minachting en haat tegen de Joden vóór het nazitijdperk aldus de Oostenrijkse kardinaal Schoenborn. De Katholieke kerk moet haar deel van de verantwoordelijkheid erkennen voor het creëren van een klimaat van minachting en haat tegen de Joden vóór het nazitijdperk aldus de Oostenrijkse kardinaal Schoenborn.

 UNHCR (ons Europa)
Auteur: Marc Goldberg.
Vertaling en bewerking: Brabosh, 12 april 2015.

Terwijl Israëlische soldaten afgelopen zomer Gaza bestormden, werden de straten van Europa overspoeld door demonstranten. Er waren virtuele rellen buiten de Israëlische ambassade in Londen, tienduizenden mensen marcheerden ter ondersteuning van de Palestijnen, net zoals zij dat ook deden in Parijs, Madrid en elders.
Met elke mars werd er gekreten dat het Israëlische leger een bloedbad in Gaza pleegde. Facebook en Twitter puilden uit met foto's van dode Palestijnse kinderen. Er was geen bloedbad van Palestijnen door toedoen van het Israëlische leger afgelopen zomer. Maar in Syrië bestaat het wel. Nu, op dit ogenblik dat u dit leest. Maar het zal u vergeven worden als u zich daar niet bewust van bent. Deze keer zijn er geen tienduizenden die demonstreren op straat. Er zijn helemaal geen demonstraties. Geen samenkomsten met hoogdravende toespraken. Er zijn geen kreten over een bloedbad. Er zijn geen eisen aan regeringen om actie te ondernemen.
Er is enkel een droevige, oorverdovende stilte. Het is niet alsof de mensen niet weten wat er gebeurt in het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Syrië, Yarmoek. Het verhaal werd breed uitgemeten in het nieuws en het werd gepubliceerd door elke grote krant over de hele wereld.

Toch is er nog geen actie. De hitte, de opwinding, het activisme van afgelopen zomer is nergens te vinden. Nochtans is er in het Verenigd Koninkrijk geen tekort aan organisaties die zich hebben toegelegd op de Palestijnse zaak, net zomin in Nederland en in België.
De Palestine Solidarity Campaign, was de belangrijkste organisator van de demonstraties en van een boycotcampagne tegen Israël en toch wordt de kwestie van Palestijns lijden in Syrië opvallend doodgezwegen op hun website. Toevoeging van Likoed Nederland: Hetzelfde geldt voor de websites van Nederlandse zogenaamde pro-Palestijnen als Dries van Agt, Anja Meulenbelt en Gretta Duisenberg.

Er worden geen evenementen gepland, er zijn geen oproepen voor hulp, er zijn geen plannen om te lobbyen bij leden van het Britse parlement om in actie te komen. Er heerst enkel stilte. En ik wil weten hoe dit mogelijk is. Hoe kan het gebeuren dat wanneer Israël zichzelf verdedigt dat duizenden de straten innemen, de activisten met hun megafoons gaan marcheren, de hele machinerie van campagnes meteen op gang komt met brieven schrijven en eisen aan politici om in actie te komen. Maar als er een èchte slachting van Palestijnen gebeurt er stilte heerst binnen elke organisatie die beweert campagne te voeren namens de Palestijnen.
Dit is een bizarre gang van zaken. Maar misschien dat zij enkel het voorbeeld volgen van Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit. Zijn profetische woorden omtrent het lot van de Palestijnen in Syrië uit 2013 bewijzen vandaag dat ze waar zijn: "Het is beter dat zij sterven in Syrië dan dat zij hun recht op terugkeer opgeven."
Als 'straf' voor premier Netanyahu's verkiezingsbelofte niet akkoord te zullen gaan met een onafhankelijke Palestijnse staat in Judea en Samaria heeft de Amerikaanse regering Obama besloten om Israël niet langer te beschermen in de VN-Mensen'rechten'raad (UNHCR). Die door linkse- en moslimlanden beheerste raad richt zijn pijlen zich sinds mensenheugenis voornamelijk op de Joodse staat, terwijl het de misstanden in de eigen landen compleet negeert. Er kan met recht gesteld wordt dat de UNHCR speciaal werd opgericht om enkel Israël aan te vallen.