Israël of Palestina

Israël of Palestina - van wie is het land nu eigenlijk? 
Bron: Xandernieuws

Is het al ruim 61 jaar durende conflict tussen Israël en de Arabieren alleen op te lossen door een allesbeslissende eindstrijd?

holylandsatellite7200big

Nu de wereld onder leiding van de kersverse Nobelprijswinnaar Barack Obama bereid lijkt om Israël te dwingen om de 'bezetting' van de Westelijke Jordaanoever op te geven en in te stemmen met de oprichting van 'Palestina' -wat volgens zowel vriend als vijand het begin van het einde van de Joodse Staat zal betekenen- is het temidden van alle door zowel de massa- als alternatieve media (des-)informatie noodzakelijker dan ooit om goed naar de historische feiten te kijken, die aan de basis lagen van het al ruim 61 jaar durende conflict, dat in toenemende mate de hele mensheid lijkt bezig te houden. Aan wie behoort het huidige Israël nu eigenlijk toe - aan de Joden, aan de Palestijnen, of aan allebei?


De geschiedenis in vogelvlucht

Een korte reis door de annalen van de geschiedenis leert dat onafhankelijke archeologen en historici zowel het bestaan als de veroveringen van het 'volk Israël' tussen 1200 en 1000 v.C. bevestigen, alsmede ook het feit dat het land van de Joden in 587 v.C. bezet werd door de Babyloniërs (Perzen), en zij als volk in slavernij gevoerd werden. Na de Perzen kwamen de Grieken, vervolgens de Hasmoneeën en na hen de Romeinen.

De Romeinen hadden het op een keer zó gehad met het Joodse verzet tegen hun bezetting, dat zij alles wat Joods was probeerden te vernietigen. Om die reden veranderden ze de naam van het gebied in 'Aelia Capitolina' en 'Israël' in 'Palestina'. Tussen 136 n.C. en 324 n.C. werden dan ook alle inwoners in het land 'Palestijnen' genoemd, zowel Grieken, Perzen als ook de Joden.

Na de Romeinen werd het land in de loop der eeuwen veroverd door de Byzantijnen, de Kruisvaarders, de Mamelukken en de Ottomanen. Van 1917 tot 1948 had het Britse Rijk de controle over 'Palestina'. Tijdens hun heerschappij creëerden ze een speciale staat voor de Arabieren die we nu als 'Palestijnen' kennen: Jordanië. Vandaag de dag is 60% - 80% van de bevolking van Jordanië inderdaad Palestijns. Overigens werden de aldaar levende Arabieren, die afkomstig waren uit een groot aantal verschillende landen, vóór 1948 nooit aangeduid met 'Palestijnen' - die naam bestond nog helemaal niet. 'De Palestijnen' hebben dan ook geen enkele op schrift staande historie.
Arabieren krijgen 87% van het land, maar gaan niet akkoord

Na de Tweede Wereldoorlog ging de VN, de opvolger van de Volkerenbond, akkoord met de heroprichting van het thuisland van de Joden: Israël. De VN had besloten om alle volkenrechterlijke beslissingen van de toenmalige Volkerenbond volledig over te nemen, op één na, namelijk het al in 1922 genomen besluit om de Joden een groot thuisland terug te geven (gebaseerd op de Balfour Declaratie uit 1917), te weten zowel het huidige Israël als de Arabische staat Jordanië. Vanwege de al aanwezige bewoners besloot de VN om circa 87% van het totale gebied aan de Arabieren te geven, en slechts 13% aan de Joden.

De Joden gingen akkoord met hun 13%, maar de Arabieren niet. Zij verwierpen het besluit van de internationale gemeenschap, en verklaarden het net opgerichte ministaatje Israël onmiddellijk massaal de oorlog. Ondanks het feit dat de Arabieren de VN-resoluties negeerden, greep niemand in. Tot verbazing van de hele wereld werd deze oorlog gewonnen door de Joden. Na de oorlog controleerde Egypte de Gazastrook en Jordanië Samaria en Judea, die pas vanaf dat moment de 'Westelijke Jordaanoever' werd genoemd. De enige landen ter wereld die de Jordaanse heerschappij over Judea en Samaria erkenden, waren Groot Brittannië en Pakistan. De rest van de wereld zag dit als een onrechtmatige bezetting.


De wereld zwijgt bij de Jordaanse bezetting van Judea en Samaria

Tussen 1948 en de Zesdaagse oorlog van 1967 was er nog geen enkele sprake van een Palestijnse claim op Judea en Samaria, ondanks het feit dat Jordanië deze gebieden volgens internationaal recht bezet hield. In de kranten en nieuwsmedia uit die tijd zullen mensen dan ook vergeefs zoeken naar een Palestijnse roep om 'onafhankelijkheid' of naar internationale verontwaardiging vanwege de Jordaanse bezetting; die was er niet. Misschien omdat destijds nog algemeen bekend was dat Jordanië speciaal was opgericht voor de in Brits Palestina wonende Arabieren, die we nu kennen als de 'Palestijnen'?

En waarom stonden noch Jordanië, noch Egypte, noch Syrië 'Palestijns zelfbestuur' toe in respectievelijk de 'Westbank' de 'Gazastrook' en de 'Golan hoogte', toen zij hier 19 jaar lang de controle over hadden? De Arabische Liga verbood zelfs officieel Palestijns zelfbestuur in deze gebieden, toen deze nog onder heerschappij van Arabieren stonden!

Toen Israël in 1967 van alle kanten werd aangevallen en opnieuw moest vechten om te overleven - en wederom tot verbazing en frustratie van velen won, veranderde alles. Tijdens de oorlog ver- of heroverde (al naar gelang uw eigen positie in deze) de Joden Oost Jeruzalem inclusief de Tempelberg, en tevens het door Jordanië bezette Judea en Samaria.


'Palestijnse Staat' pas uitgevonden ná oorlog in 1967

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO, in 1964 opgericht met als doel de 'bevrijding' van héél Palestina (dus héél Israël), richtte pas NA de Israëlische herovering van Judea en Samaria in 1967 haar pijlen op dit gebied als zijnde 'bezet Palestijns territorium'. Dit, samen met de al eerder genoemde totale afwezigheid om de roep van een Palestijnse staat tussen '48 en '67, bewijst dat het de Palestijnen nooit werkelijk te doen was om de 'bevrijding' van de Westelijke Jordaanoever en de oprichting van een eigen land, maar enkel en alleen om het compleet verwijderen van alle Joden uit het hele, als Arabisch beschouwde gebied, een 'Jihad' of 'heilige oorlog', iets wat zij dan ook in hun statuten op schrift stelden als hun hoofddoel.

Als de Palestijnen zich wérkelijk als een 'onafhankelijk' en 'apart' volk beschouwen, met een 'rijke historie' en 'recht' op een eigen land, waarom streefden ze dan nooit eerder naar een eigen staat in de gebieden, die destijds onder controle van de Arabieren stonden? Verder zijn claims dat de Palestijnen de in de Bijbel genoemde 'Filistijnen' als voorouders zouden hebben, door onafhankelijke historici al lang en breed volledig van de hand gewezen. Verreweg de meeste Arabieren die in Israël leven hebben hun oorsprong in de massale immigratie, die in de 19e en 20e eeuw plaatsvond vanuit Egypte, Syrië, Libanon en andere moslimlanden.


Succesvolle Palestijnse leugenpropaganda verdraait de feiten

Na 1967 zijn de Palestijnen erin geslaagd om door hun voortdurende leugenpropaganda de Westerse opinie naar hun hand te zetten. Inmiddels zijn de meeste Westerlingen naief gaan geloven dat Israël 'Palestina' bezet houdt, en dat de Israëli's de oorzaak zijn van alle ellende. Daarbij houden verreweg de meesten van hen er een eigenaardige dubbele standaard op na. Zo worden de armoede en slechte levensomstandigheden op de Gazastrook geheel geweten aan het feit dat Israël de grenzen vrijwel gesloten houdt. Hierbij wordt gemakshalve vergeten dat de Gazastrook óók aan het Arabische 'broeder'volk Egypte grenst, maar daar hoor je nooit iemand over.

Een andere dubbele standaard is het feit dat er moord en brand geschreeuwd wordt over de Joodse 'nederzettingen' in Judea en Samaria, en stemt men in met de Palestijnse eis zoveel mogelijk van deze Joden, het liefste allemaal, moeten vertrekken. Tegelijkertijd wordt van Israël wél verwacht dat het 3 miljoen zogenaamde Palestijnse 'vluchtelingen' in het land opneemt! Naast het feit dat er in 1948 slechts 600.000 Arabische vluchtelingen waren, én de ook door de Palestijnse voorman Mahmoud Abbas toegegeven waarheid dat de meesten van hen vrijwillig zijn vertrokken, werden er in diezelfde periode 800.000 Joden uit de Arabische landen verjaagd, met verplichte achterlating van al hun bezittingen. Maar ook dat wordt gemakshalve maar even 'vergeten'.

Kennelijk telt het voor de internationale gemeenschap niet dat alleen in Israël zo'n 1 miljoen Arabieren in vrijheid mogen leven en werken. De Palestijnen hebben daarentegen verklaard dat in hun toekomstige eigen staat Joden en Christenen niet dezelfde rechten als de Islamitische Arabieren zullen krijgen, maar ook dat is kennelijk geen enkel bezwaar - net zomin als het feit dat op de recente Palestijnse conventie in Ramallah herhaald werd dat er nooit ingestemd zou worden met het bestaan van Israël als thuisland van de Joden, en dat het einddoel -ondanks de ooit gedane belofte in 'Oslo'- nog steeds is: de volledige 'bevrijding' van 'Palestina' van álle Joden.

Het is op zijn zachtst gezegd ironisch dat de Staat Israël moet vragen om erkenning door een niet-bestaande en zelfs nooit eerder bestaand hebbende staat genaamd 'Palestina'. Het is ronduit krankzinnig dat de wereld klaarblijkelijk verwacht dat Israël miljoenen 'Palestijnen' in het land toelaat, die hardnekkig weigeren om het bestaansrecht van de aldaar levende Joden te erkennen. Niet voor niets hebben de Palestijnen tot drie keer toe (1948, Oslo en Camp David) een eigen staat afgewezen, want zij willen, zoals Arafat het destijds voor de microfoons verklaarde, 'alles'.

Haat tegen Israël en Joden heeft religieus motief

De verblinding van de wereld voor de werkelijke feiten heeft, naast het succes van de anti-Israëlische, 'anti-Zionistische', Islamo-fascitische en neo-Nazistische leugenpropaganda, te maken met het feit dat men weigert in te zien dat het hier niet om een territoriaal, maar om een religieus conflict gaat, nog even los van 'Dar al Islam' - het Islamitische begrip dat al het land dat ooit Islamitisch is geweest, voor altijd en eeuwig in het bezit van moslims moet blijven. De meeste wereldbewoners en met name de Europeanen negeren doelbewust de ernst waarmee de oproep in de Koran om iedere Jood te doden, waar deze ook maar te vinden is, opgevolgd wordt. Ook blijven ze gemakzuchtig onverschillig voor de met name in Iran bloedserieus genomen Islamitische eindtijdverwachting, die er vanuit gaat dat de Islamitische messias, de Mahdi, pas zal komen als éérst alle Joden zijn uitgeroeid.

Theoretisch gezien is er een eenvoudige manier om vrede te bereiken in het Midden Oosten: De Arabische landen moeten erkennen, dat het hen na drie oorlogen, twee intifada's en een al jaren aan de gang zijnde 'oorlog op afstand' door Iran nog steeds niet gelukt is om Israël te verslaan.

Laten ze accepteren dat dat kleine staatje aan de Middellandse Zee, een nietig reepje land vergeleken met hun eigen, uitgestrekte gebied, aan de Joden toebehoort. Daarbij is het niet meer dan eerlijk om het zogenaamde 'vluchtelingenprobleem' te schrappen, aangezien er 200.000 méér Joden uit hun huizen in de Arabische landen werden verdreven dan Palestijnen uit het pas opgerichte Israël - waarbij de meeste Palestijnen ook nog eens vrijwillig vertrokken.

Israël met hoofdstad Jeruzalem onomkeerbaar feit

Daarnaast is het in historisch opzicht niet meer dan logisch dat de Palestijnen hun belachelijke claim op Jeruzalem opgeven. Vóór 1948 waren de Rotskoepel- en Al Aqsa moskee van vrijwel geen enkel belang in de Islamitische wereld. Ze werden zó weinig bezocht, dat het Tempelplein vol stond met onkruid. Niet vreemd als bedacht wordt, dat de stad Jeruzalem niet éénmaal in de Koran wordt genoemd, maar door de hele geschiedenis heen altijd wél de belangrijkste heilige plaats van de Joden is geweest.

Ook wat betreft de historie van Jeruzalem veranderen de Palestijnen de geschiedenisboeken, door bijvoorbeeld te beweren dat de beide Joodse Tempels nooit hebben bestaan. Voor hen telt alleen het effect dat hun herhaaldelijke leugens op de internationale opinie hebben, waarbij ze er helaas terecht op rekenen dat de meesten niet weten dat vóor 1948 het eeuwenoude Joodse karakter van Jeruzalem alsmede het bestaan van de Joodse Tempels ook in de Islam erkende en onomstreden feiten waren.

Zowel in historisch als volkenrechterlijk opzicht is de Joodse staat Israël met Jeruzalem als hoofdstad een voldongen feit, dat nooit meer ongedaan kan en zal worden gemaakt. Van niet één land en volk kan redelijkerwijs verwacht worden zijn grenzen open te stellen voor een ander volk, dat primair als doel heeft om desnoods met geweld het land over te nemen en de bewoners te verjagen. Vreemd genoeg wordt dit echter wél van Israël verwacht; meer nog, Israël mag zich, getuige de internationale veroordelingen, niet eens verdedigen tegen openlijke agressie en terrorisme.

De begrijpelijke, maar naieve suggestie van sommige Westerlingen dat er dan maar één staat moet komen waarin beide volken vreedzaam met elkaar samenleven is mede daarom een non-optie, aangezien de Palestijnen nooit blijk hebben gegeven dit te willen en totaal niet geinteresseerd zijn in 'democratie' en 'vrije rechten', getuige bijvoorbeeld hun keus om zich te laten regeren door de Islamitische terreurbeweging Hamas. Het al eerder genoemde feit dat 1 miljoen Arabieren in vrede in Israël kunnen wonen en werken bewijst, dat de Joden en Israëli's wél in vrede kunnen en willen samenleven.

Eén gezamelijke staat, bijvoorbeeld 'Isralestine', betekent niets anders dan pure zelfmoord voor de Joden, en zal dan ook door geen enkele Israëlische regering ook maar één seconde overwogen worden.
Herstel en toekomst van Israël al duizenden jaren geleden voorzegd

Hoe het ook zal gaan, de duizenden jaren oude strijd tussen de nakomelingen van Izaäk en Ishmaël zal mogelijk binnenkort tot een geforceerd einde komen, als er een afgedwongen vredesverdrag zal worden gesloten. Als het echter exact volgens de Bijbelse profetiën zal blijven gaan, zal deze vrede echter van zeer korte duur zijn, waarna letterlijk de hel zal losbreken, en er een allesvernietigende strijd zal losbarsten waarin de hele wereld betrokken zal worden.

Volgens diezelfde Bijbel zal God alle landen en volken, die zich tegen Jeruzalem en Israël hebben gekeerd, uitermate zwaar straffen met de vreselijkste plagen. Je kunt dit totale onzin vinden, maar het blijft een onmiskenbaar feit dat het verreweg meest getergde, zwartgemaakte en vervolgde volk ter wereld, de Joden, volgens dezelfde duizenden jaren oude profetiën zijn teruggekeerd naar hun eigen land, en tegen alle logica in al 61 jaar stand weten te houden tegen een enorme overmacht. Niet dankzij de VS, zoals velen beweren, aangezien er nog nooit één Amerikaanse soldaat een kogel heeft afgevuurd ten bate van Israël, en ook de Amerikaanse militaire leveranties aan de Arabieren die aan Israël overtreffen (link is slechts één voorbeeld). Sterker nog, het is juist de VS geweest die Israël keer op keer heeft weerhouden om definitief af te rekenen met Amerika's rijke olievazallen en hun terreurvriendjes.

Met name in het Westen worden de ogen gesloten voor de religieuze dimensie, die echter al duizenden jaren het hart vormt van het conflict tussen de Arabieren en de Joden. Zolang dit niet wordt ingezien zullen de meeste Europeanen de leugens van de anti-Israëlische media blijven slikken, en blind en zonder enig inzicht blijven denken dat als de Palestijnen nu maar hun eigen staat krijgen, alle problemen zullen zijn opgelost.

De waarschijnlijk (al zeer) nabij zijnde toekomst zal naar mijn stellige overtuiging gaan uitwijzen, hoe gruwelijk deze vergissing geweest zal blijken te zijn.

 

De Joodse vlag van Palestina – 1939!
Auteur: United with Israel Staff


Palestijnse Vlag 1939

Een opgedoken foto uit de "Larousse French dictionary" van 1939 laat overduidelijk zien dat de Palestijnse vlag van zichtbare Joodse origine is. Een foto van deze vlag, was vastgelegd door Larousse in de appendix uit 1939 en éénmaal teruggevonden anno 2014 circuleert een foto van deze originele Joods Palestijnse vlag nu op het internet.

 De vlag, zoals gepubliceerd door factualisrael.com laat zien dat de Mageen Davied (de ster van David) zien, opgenomen was in genoemde dictionairy als een universeel erkend Joods symbool (verwerkt in een officiële vlag) dat ook gegraveerd staat in de (huidige) blauw-witte vlag van de staat Israël.

Credit: factualisrael.com